Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Solecznikach serdecznie dziękuje Ośrodkowi Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą (ORPEG) za przekazane materiały edukacyjne.

Otrzymane książki, ćwiczenia i pomoce dla nauczycieli wzbogacą naszą bazę dydaktyczną i będą cennym wsparciem w nauce języka polskiego.

Cieszymy się, że już wkrótce trafią w ręce naszych uczniów i nauczycieli!

Dziękujemy za wsparcie polskiej oświaty na Litwie! 

Dziesięć dni pod namiotami, blisko przyrody, wśród przyjaciół, wyzwań i nowych doświadczeń – tak wyglądał tegoroczny obóz w Poszkach, na terenie rekreacyjnym „Sowa”. Zrealizowany przez Stowarzyszenie „Draugystės mazgas” projekt „Akademia przyrody: obóz umiejętności przetrwania” połączył aktywny wypoczynek z edukacją, poznawaniem rodzinnych stron, troską o środowisko i służbą na rzecz przyrody.

Obozowe dni wypełniały praktyczne zajęcia: wspólne urządzanie obozowiska, gotowanie w warunkach polowych, praca zespołowa, sport, orientacja w terenie, wędrówki i wieczorne programy. Wszystko sprzyjało rozwijaniu samodzielności, odpowiedzialności i współpracy, a przede wszystkim pozwalało uczyć się poprzez działanie i własne doświadczenie.

Ważną częścią programu było poznawanie najbliższej okolicy i jej dziedzictwa. Uczestnicy wyruszyli na wędrówkę do Dębu Grybiszskiego, poznali kurhany poszkańskie, a także odwiedzili Centrum dla Zwiedzających Dziewieniskiego Historycznego Parku Regionalnego, gdzie wzięli udział w zajęciach edukacyjnych. Nie zabrakło również służby na rzecz przyrody – młodzież pomagała w usuwaniu niecierpka gruczołowatego (lit. bitinė sprigė), gatunku inwazyjnego. W ten sposób troska o środowisko nie pozostała jedynie hasłem, lecz stała się konkretnym działaniem.

Szczególnym momentem obozu była wspólna Msza Święta. Serdecznie dziękujemy ks. Stanisławowi Matiukiewiczowi za przybycie do nas i celebrowanie Eucharystii, a zakrystianowi Kazimierzowi Koszczycowi – za pomoc w jej przygotowaniu.

Organizacja takiego obozu nie byłaby możliwa bez wsparcia wielu osób. Serdecznie dziękujemy Samorządowi Rejonu Solecznickiego za dofinansowanie projektu w ramach organizacji letniego wypoczynku dzieci i młodzieży. Dziękujemy również rodzicom za wkład finansowy, pomoc w organizacji, obecność, zaangażowanie oraz wszystkie przywiezione smakołyki.

Szczególne podziękowania kierujemy do Witalija Jasewicziusa i Władysława Zarumnego za nieocenioną pomoc w transporcie rzeczy i budowaniu obozu. Dziękujemy także krewnym oraz wszystkim gościom, którzy nas odwiedzali i swoją obecnością tworzyli wyjątkową obozową atmosferę. Staroście Dziewieniszek Czesławie Marcinkiewicz oraz wicestaroście Julii Miłoszewicz dziękujemy za pamięć o uczestnikach i poczęstunek.

Na zakończenie wielkie gratulacje należą się całej kadrze, a szczególnie młodym ludziom, którzy podjęli się prowadzenia programu. Ich pomysły, energia, odpowiedzialność i zaangażowanie sprawiły, że każdy dzień przynosił coś nowego.

Z Poszek wracamy bogatsi nie tylko o nowe umiejętności, lecz także o wspólne przeżycia i wspomnienia. Bo najlepsza „akademia” nie zawsze potrzebuje szkolnych ławek – czasem wystarczą namiot, las, dobra drużyna, chęć działania i miejsce, o które warto wspólnie zadbać.

Prezes stowarzyszenia Beata Zarumna

Jak zamienić marzenie w konkretny cel? Co pomaga nie tracić motywacji? Jak zrozumieć, czego naprawdę chcę i od czego zacząć? Właśnie na te pytania młodzież szukała odpowiedzi podczas warsztatów „Od marzenia do celu”, poświęconych motywacji i świadomemu wyznaczaniu celów.

Zajęcia odbyły się w ramach projektu „Silna rodzina – silna wspólnota: cykl działań edukacyjnych” („Stipri šeima – stipri bendruomenė: švietėjiškų veiklų ciklas”), nr 11-576-K-0003, realizowanego przez Stowarzyszenie „Węzeł przyjaźni” we współpracy z partnerem projektu – Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Solecznikach.

Warsztaty poprowadziła edukolog Gitana Markiewicz, założycielka „Kartu tėvystėje”. Podczas spotkania zachęcała młodych ludzi nie tylko do rozmowy o marzeniach i planach na przyszłość, ale przede wszystkim do zastanowienia się, w jaki sposób można przełożyć je na konkretne i możliwe do zrealizowania działania.

Najpierw warto lepiej poznać siebie

Najważniejsze nie było to, aby mówić młodym ludziom, jakie cele powinni sobie stawiać. Chodziło przede wszystkim o stworzenie przestrzeni, w której mogli lepiej poznać samych siebie – zastanowić się nad swoimi mocnymi stronami, zainteresowaniami, talentami, pragnieniami oraz tym, co jest dla nich naprawdę ważne.

Podczas praktycznych zajęć młodzież rozmawiała o swoich zainteresowaniach i planach na przyszłość. Uczestnicy zastanawiali się również, co najbardziej zachęca ich do działania: chęć osiągnięcia rezultatu, wsparcie innych osób, ciekawość, zainteresowanie czy uznanie.

Szybko okazało się, że nie istnieje jedna uniwersalna recepta na motywację. To, co pomaga jednej osobie, niekoniecznie sprawdzi się u innej. Dlatego w dążeniu do celu ważne jest nie tylko to, co chcemy osiągnąć, ale również zrozumienie, dlaczego jest to dla nas ważne.

Kiedy marzenie staje się celem?

Dużo uwagi poświęcono różnicy między marzeniem, pragnieniem a konkretnym celem. „Chcę lepiej się uczyć”, „chcę zacząć uprawiać sport” czy „chcę nauczyć się grać na gitarze” – to dobry początek, ale jeszcze nie konkretny plan.

Cel staje się bardziej realny, kiedy potrafimy odpowiedzieć sobie na kilka pytań: co dokładnie chcę zrobić, kiedy zacznę, jakie kroki podejmę i po czym poznam, że mi się udało?

Młodzież uczyła się w ten sposób dzielić większe marzenia na mniejsze, możliwe do wykonania kroki. Bo nawet niewielkie działanie może być początkiem drogi prowadzącej do dużego celu.

A co, jeśli zabraknie motywacji?

Podczas warsztatów rozmawiano również o bardzo prostym, ale ważnym fakcie – motywacja nie zawsze nam towarzyszy. Jednego dnia mamy mnóstwo energii i chęci do działania, a następnego najchętniej odłożylibyśmy wszystko na później.

Dlatego młodzież tworzyła własny plan „Jeżeli – wtedy”: jeżeli pojawi się przeszkoda, zabraknie chęci albo coś nie uda się za pierwszym razem – co mogę zrobić, żeby mimo wszystko się nie zatrzymać?

Ćwiczenie pomogło uczestnikom zrozumieć, że czasami najważniejsze nie jest czekanie na przypływ inspiracji czy motywacji, lecz wcześniejsze przygotowanie się na możliwe trudności, stworzenie konkretnego planu i rozpoczęcie działania.

Od „kiedyś” do „zacznę teraz”

Na zakończenie każdy uczestnik wybrał jedno realne działanie, które może wykonać w ciągu najbliższych 72 godzin.

Mógł to być pierwszy krok związany z nauką czegoś nowego, rozpoczęciem aktywności sportowej, poszukaniem potrzebnych informacji, zwróceniem się do kogoś o radę lub pomoc albo realizacją innego osobistego celu.

W ten sposób nieokreślone „kiedyś” zmieniało się w znacznie bardziej konkretne „zacznę teraz”.

Podczas całych warsztatów powracano do jednej ważnej myśli – duży cel zaczyna się od małego kroku. Nie zawsze trzeba czekać, aż pojawi się motywacja. Czasami przychodzi ona właśnie wtedy, kiedy zaczynamy działać.

Takie spotkania dają młodym ludziom możliwość zatrzymania się na chwilę i zastanowienia nad sobą, swoimi mocnymi stronami, pragnieniami i przyszłością. Nie chodzi o to, aby po jednym spotkaniu znać odpowiedzi na wszystkie pytania. Ważne jest, aby wyjść z niego choćby z jedną bardziej konkretną myślą: mój cel powinien być naprawdę mój, ważny dla mnie i taki, dla którego już dziś mogę zrobić pierwszy mały krok.

Działania te wpisują się w szerszy cel projektu – zwiększanie integracji społecznej i jakości życia mieszkańców Solecznik poprzez wzmacnianie więzi społecznych oraz rozwijanie umiejętności społecznych, emocjonalnych i potrzebnych w codziennym życiu. Projekt jest skierowany w szczególności do osób doświadczających wykluczenia społecznego, w tym dzieci, młodzieży, przedstawicieli mniejszości narodowych oraz rodzin znajdujących się w trudniejszej sytuacji materialnej.

Projekt jest realizowany w ramach Strategii Rozwoju Lokalnego Miasta Soleczniki na lata 2023–2029, której jednym z założeń jest zmniejszanie wykluczenia społecznego mieszkańców poprzez zwiększanie dostępu do potrzebnych usług oraz możliwości udziału w życiu wspólnoty.

Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej (EFS+) oraz budżetu państwa Republiki Litewskiej.

Jak się porozumieć, kiedy nie wolno mówić? Jak przekazać informację tak, aby druga osoba naprawdę ją zrozumiała? Co zrobić, gdy od działania jednej osoby zależy powodzenie całej grupy? I czy lider zawsze musi być tym, który mówi najgłośniej i prowadzi innych?

Odpowiedzi na te pytania młodzież poznawała nie podczas wykładu, lecz poprzez praktyczne gry i zadania rozwijające umiejętność pracy zespołowej, komunikacji, zaufania i liderstwa. Zajęcia odbyły się w ramach projektu „Stipri šeima – stipri bendruomenė: švietėjiškų veiklų ciklas” („Silna rodzina – silna wspólnota: cykl działań edukacyjnych”), nr 11-576-K-0003, realizowanego przez Stowarzyszenie „Draugystės mazgas” („Węzeł Przyjaźni”) wspólnie z partnerem projektu – Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Solecznikach. Warsztaty poprowadziła Beata Zarumna. Tym razem najważniejsze było doświadczenie: młodzi ludzie mogli w praktyce przekonać się, jak wiele zależy od dobrej komunikacji, wzajemnego zaufania, odpowiedzialności i umiejętności współpracy.

Kiedy trzeba porozumieć się bez słów

Jedno z pierwszych zadań brzmiało bardzo prosto: ustawić się w kolejności od najstarszej do najmłodszej osoby. Był jednak pewien warunek – nie można było mówić ani zejść z krzeseł. Nagle proste zadanie zamieniło się w prawdziwe wyzwanie. Trzeba było znaleźć inny sposób komunikacji, wykorzystać gesty i mimikę, obserwować pozostałych uczestników, a jednocześnie pomagać sobie w bezpiecznej zamianie miejsc. Ćwiczenie pokazało, że komunikacja to znacznie więcej niż słowa. To również uważność na drugiego człowieka, obserwowanie jego reakcji, cierpliwość i upewnianie się, że zostaliśmy właściwie zrozumiani.

Kiedy powodzenie zależy od całej grupy

Kolejne zadanie wymagało jeszcze większej koncentracji i współpracy. Uczestnicy pracowali z krzesłami ustawionymi w kręgu i pochylonymi w taki sposób, aby każde było podtrzymywane przez kolejną osobę. Zadaniem grupy było przemieszczać się dalej, nie dopuszczając do upadku krzeseł. Bardzo szybko okazało się, że tutaj nie wystarczy dobrze wykonać własnej części zadania. Trzeba obserwować innych, dostosować się do wspólnego tempa i reagować na to, co dzieje się w całym zespole. To proste ćwiczenie doskonale pokazało, że w pracy zespołowej rezultat zależy od każdego uczestnika. Jeśli jedna osoba działa zbyt szybko, zbyt wolno albo nie zwraca uwagi na pozostałych, odczuwa to cała grupa.

Jak przekazać coś, co widziała tylko jedna osoba?

Dużym wyzwaniem okazało się również zadanie, w którym tylko jedna osoba mogła zobaczyć określoną figurę, a następnie musiała przekazać zespołowi informacje potrzebne do jej odtworzenia. Jak opisać coś wystarczająco dokładnie? Jak sprawdzić, czy inni zrozumieli instrukcję? Czy warto zadawać dodatkowe pytania? Ćwiczenie pokazało, jak łatwo informacja może się zmienić podczas jej przekazywania. Młodzież mogła przekonać się, jak ważne są jasne komunikaty, umiejętność słuchania, zadawanie pytań i informacja zwrotna. Czasem jesteśmy przekonani, że powiedzieliśmy coś bardzo jasno. Dopiero efekt końcowy pokazuje jednak, co naprawdę usłyszała i zrozumiała druga osoba.

Zaufanie i odpowiedzialność za drugiego człowieka

Część aktywności była poświęcona budowaniu wzajemnego zaufania. Młodzież wykonywała zadania polegające m.in. na prowadzeniu drugiej osoby za pomocą ustalonych sygnałów i kontaktu dłoni, a także uczestniczyła w ćwiczeniach wymagających bezpiecznego przeniesienia osoby przez grupę. W takich sytuacjach szybko okazuje się, że zaufanie nie jest jedynie hasłem. Kiedy druga osoba na nas polega, pojawia się odpowiedzialność za jej bezpieczeństwo, komfort i poczucie pewności. Młodzież mogła doświadczyć, że zaufanie w zespole buduje się poprzez małe rzeczy: uważność, odpowiedzialność, wzajemny szacunek, dotrzymywanie ustaleń i gotowość do pomocy.

Jeden rytm, jeden zespół

Innym ćwiczeniem wymagającym skupienia i współdziałania był „Cups Song”. Najpierw każdy musiał nauczyć się określonego układu ruchów i rytmu, ale końcowy efekt zależał od tego, czy cała grupa potrafi działać wspólnie. Nie chodziło o to, kto wykona zadanie najszybciej. Trzeba było słuchać innych, dostosować się do wspólnego tempa i pilnować swojej części zadania, jednocześnie pamiętając o całej grupie. To kolejny przykład pokazujący, że dobra współpraca wymaga czasem przejęcia inicjatywy, a innym razem – dostosowania się do zespołu.

Lider nie zawsze stoi na czele

Wszystkie zadania w naturalny sposób prowadziły również do rozmowy o liderstwie. W jednej sytuacji potrzebna była osoba, która zaproponuje rozwiązanie. W innej ktoś, kto zauważy problem, uspokoi grupę, wysłucha innych albo pomoże uczestnikowi, któremu zadanie sprawia trudność.

Młodzież mogła więc przekonać się, że liderstwo nie oznacza wyłącznie kierowania innymi. Liderem może być również osoba, która bierze odpowiedzialność, potrafi słuchać, pomaga grupie znaleźć rozwiązanie i daje innym przestrzeń do działania.

Nie każde zadanie udawało się za pierwszym razem – i właśnie to było ważną częścią doświadczenia.

Trzeba było ponownie się porozumieć, zmienić strategię, spróbować jeszcze raz i szukać rozwiązania zamiast osoby odpowiedzialnej za niepowodzenie. Współpracy najlepiej uczyć się poprzez doświadczenie Gry, zadania ruchowe i symulacje były przede wszystkim narzędziem do rozwijania konkretnych kompetencji. Młodzież ćwiczyła komunikację, współpracę, zaufanie, odpowiedzialność, liderstwo, rozwiązywanie problemów i sytuacji konfliktowych oraz wzajemną pomoc.

Są to umiejętności potrzebne nie tylko podczas warsztatów. Przydają się w szkole, rodzinie, grupie przyjaciół, później w pracy i wszędzie tam, gdzie spotykają się ludzie o różnych charakterach, potrzebach i pomysłach.

Właśnie dlatego zajęcia wpisują się w cele projektu „Silna rodzina – silna wspólnota”, który poprzez działania edukacyjne i wspólnotowe służy wzmacnianiu więzi społecznych oraz rozwijaniu kompetencji społecznych i emocjonalnych. Bo czasem nie potrzeba długiej teorii, żeby zrozumieć bardzo ważną rzecz: jedna osoba może zrobić pierwszy krok, ale wspólny cel najłatwiej osiągnąć wtedy, kiedy potrafimy działać razem.

Projekt jest realizowany w ramach Strategii Rozwoju Lokalnego Miasta Soleczniki na lata 2023–2029.

Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej (EFS+) oraz budżetu państwa Republiki Litewskiej.